Hij kwam elke morgen weer lachend de winkel binnen lopen, was bijna nooit chagrijnig en wist met zijn klein formaat en grappig accent iedere klant voor zich te winnen. Ook al keken de meest klanten in het begin even vreemd op als die kleine Chinees de winkel binnen liep en hun met een grote glimlach op zijn gezicht vroeg: ‘Hallo, mijn naam is Xing, hoe kan ik U van dienst zijn?’

Xing was een van de vele stagiaires die wij in al die jaren in ons bedrijf hebben mogen verwelkomen. Het was een klein maar zeer pienter kereltje die echt van aanpakken wist. Hij vond het werk in onze winkel prachtig en hield vooral van de verkoop in de winkel. Hij wist iedere klant met het grootste gemak een product te verkopen en als hij iets niet wist, dan begon hij niet aan een onzin verhaal maar liep snel naar een van ons om naar de juiste informatie te vragen. De maanden met Xing waren een leuke en bijzondere tijd die ik niet snel zal vergeten.

Xing wilde altijd mee als we op pad gingen naar klanten. Producten bezorgen, aansluiten, instellen en uitleggen. Hij vond alles prachtig. En hoewel het een klein mannetje was, hij wist met een enorme inspanning de zwaarste wasmachines met mij de trap op te dragen. Daarvoor liep ik dan meestal wel onderaan om de machine naar boven te duwen. Xing was zo klein dat hij zich nauwelijks hoefde te bukken om de bovenkant te grijpen om zo de machine in alle bochten te draaien.  Dat werkte elke keer weer perfect en zo werd hij al snel voor elke klus buiten de deur ingezet.

We begonnen altijd met elke nieuwe stagiaire heel rustig op te bouwen. Niet iedere jongen was hetzelfde qua ondernemendheid, technische kennis en fysiek  waren er ook veel verschillen. En hoewel mijn vader vaak meteen alles met ze wilde aanpakken probeerde ik juist de sterke punten van de persoon boven water te krijgen en de kennis die minder voorhanden was te versterken.  Die combinatie werkte goed en ik kan ook gerust stellen dat de meeste jongens een hele leuke tijd bij ons hebben gehad. Uitzonderingen daargelaten. Maar dat is weer een ander verhaal.

Xing was na een aantal weken klaar om mee te gaan met het plaatsen van antennes. Rond die tijd werden door ons regelmatig schotelantennes verkocht aan de boeren buiten Hasselt en die werden door ons dan compleet bj de mensen thuis geïnstalleerd. Xing wilde heel graag een keer meemaken hoe dat in zijn werk ging dus hij vroeg mij regelmatig of hij mee mocht gaan. De eerste maal ging dat echter niet omdat we hem niet meteen in een gevaarlijke situatie wilden brengen. Masten waren vaak bovenop het dak gemonteerd en niet iedere situatie was geschikt voor een onervaren stagiaire.

Die dag was het tijd om Xing wel mee te nemen. We hadden de auto volgepakt met antenne materialen en bovenop het imperiaal werd een driedelige ladder en een stukje mast met riemen bevestigd. Een boer halverwege Hasselt en Zwolle wilde graag RTL4 ontvangen en had bij ons een schotelantenne besteld. Hij had sowieso slecht beeld op zijn gewone antenne en die moesten we dus ook even onder handen nemen. We reden Genne in en na zo’n twintig minuten reden we het erf op achter de boerderij.

Een grote kop van een herder stak plotseling boven de rand van het raam uit aan de kan van Xing. ‘Oh verdorie! Kijk nou! Wat een grote hond!’ stotterde de kleine man. Ik begon te lachen en zei: ‘Wen er maar vast aan want bijna elke boer heeft wel een of meer van die grote jongens bij de boerderij rondlopen. Je moet gewoon uitstappen en vooral niet bang zijn. De meesten doen helemaal niets en snuffelen alleen maar’.

Toegegeven, de verhoudingen tussen Xing, mij en de grote herder waren niet in het voordeel van Xing. Aarzelend stapte hij uit de auto en liet zich door de herder inspecteren. ‘Braaf hondje, braaaaf hondje. Ik ben Xing en wie ben jij?’.  De introductie werd ruw verstoord door de stem van de boer. ‘Aster! HIER!’ De grote kop draaide zich om en de hond liep onderdanig richting zijn baas om zich gehoorzaam in de stal terug te trekken.

Intussen had ik alles op het imperiaal los gemaakt en trok ik de ladder via de achterkant van de auto naar beneden. We liepen samen met alle spullen naar de zijkant van de boerderij. Daar werd voorzichtig de ladder over het rieten dak naar boven geschoven. De ladder had kleine rubber wielen aan de bovenkant die ervoor zorgden dat het riet niet werd beschadigd. De ladder werd plat op het rieten dak gelegd en diende op die manier voor een stevige weg naar boven.

De oude antenne had het duidelijk begeven. We moesten hiervoor met z’n tweeën naar boven om de combinatie antenne te vervangen. Xing moest eerst naar boven en ik er vlak achteraan. Na inspectie legde ik alles goed uit: ‘Xing, jij gaat zo naar boven en gaat dan op het dak zitten. Bovenop is het vrij hoog, maar als je het durft: de bovenkant is net zo breed als een grote stoel en de pannen zijn heel stevig. Je hoeft niet te lopen, je kunt zo op je plek blijven zitten en eventueel iets naar voren of naar achteren schuiven. Mocht het je echter te hoog worden dan wil ik dat meteen van je weten. Ok?’. De kleine man knikte en klom via de ladder in een rap tempo omhoog.

Ik volgde hem. Xing leek zonder problemen boven op het dak aangekomen te zijn. Hij klom behendig op de pannen en liet zich naar de afgesproken plek glijden. Vanaf de trap vervolgde ik mijn verhaal: ‘Ok, je zit nu. Ik klim nu ook op het dak en ga tussen jou en de schoorsteen in zitten. De mast zit vast met twee beugels, die maak ik iets los, laat de mast voorzichtig op de dakpak zakken en dan haal ik de beugels helemaal los. Daarna ben jij aan de beurt.’ Xing bleef me aandachtig aankijken. Hij leek nog steeds zeer ontspannen op het dak te zitten en genoot tussendoor zelfs van het prachtige uitzicht.

‘Zodra de mast los is laat ik hem voorzichtig over mijn schouder vallen. Jij moet dan de bovenkant vastpakken. Daarna loop ik naar beneden. Het enige wat jij moet doen is achter mij aan klimmen en proberen de antennes van het dak te houden. Denk je dat je dat lukt?’. Xing antwoordde bevestigend en zo leek de klus aardig vlot te verlopen.

Ik maakte alles los en toen de mast in mijn handen op het dak stond wilde ik hem over mijn schouder laten vallen. ‘Xing, let op! De mast komt nu naar je toe’……..het bleef  plotseling heel stil achter mij.

‘Xing! Ben je er nog?’ Ik probeerde mij voorzichtig om te draaien, maar ik zat tegelijk met een redelijk zware mast in mijn handen die ik vooral niet op het dak wilde laten landen’. Het antwoord wat ik daarna te horen kreeg had ik alleen niet verwacht. Met een trillende stem hoorde ik Xing zeggen: ‘Ik durf niet meer’.

‘Pardon?’ vroeg ik hem. ‘Ik durf niet meer’ herhaalde hij met een zwaar trillende stem. Ik twijfelde geen moment, zette de mast weer terug tegen de schoorsteen en schroefde alles weer vast. De mast zou nu wel blijven staan. Maar hoe loste ik dat andere probleem op.

Inmiddels was de boer onderaan de trap verschenen en keek al een tijdje mee naar wat er op zijn dak gaande was. ‘Waarom maak je de mast weer vast aan de schoorsteen?’  riep hij naar boven. Kennelijk was hem de situatie nog niet helemaal duidelijk.

‘Eeeeeh, we hebben een probleem’ riep ik naar beneden. De man trok een frons op zijn gezicht en riep terug ‘Wat dan?’. Ik zuchtte en riep terug ‘Mijn collega durft niet meer van het dak af te komen’. De boer keek me nu met verbaasde ogen aan. ‘Wat zeggie mie doar?’ Ik herhaalde het nu met een wijzende vinger naar Xing ‘Hij durft niet te bewegen, ik heb je hulp nodig!’.

En in plaats van direct hulp te bieden draait de boer zich om, trekt de deur van de keuken open en roept keihard naar zijn vrouw: ‘Annie, muj nou komen kiek’n! D’r zit een Chinees op ons dak en die wil d’r niet meer af!’ wat hij ook nog afsluit met een luid lachsalvo.

Mijn humeur was op dat moment op een dieptepunt gekomen en ik richtte mij nu volledig op Xing. Langzaam maar zeker wist ik hem richting de ladder te krijgen en na een lange tocht wisten we beiden veilig weer op de grond terug te keren zonder dat er vervelende dingen waren gebeurt.

De vrouw van de boer stond ook buiten en had alles gevolgd. Ze ontfermde zich direct over de trillende Xing. Met een flinke por in de arm van haar man spoorde ze hem aan met de boodschap ‘ En jij goat nou die jongen helpen. Kom op! Noar boven met oe!’ De man knikte en klom samen met mij naar boven om de klus af te maken. Een kwartier later stond de mast weer in afgeslankte vorm op het dak. De nieuwe antenne zat er op en de ontvangst was  weer prima. De schotel werd op een lager punt aan de voorkant gemonteerd.  Daar heeft Xing nog prima mee geholpen, zij het met beide benen op de grond. Zo zijn we die dag door schade en schande er achter gekomen dat niet iedereen een hoogvlieger is.