Dat het niet altijd goed afliep bleek wel toen een stagiaire op een dag helemaal verstijfd achter me op het dak bleef zitten. Hij durfde zich niet meer te verroeren en zo veranderde de situatie al snel in een avontuur waar we na afloop nog vaak om hebben kunnen lachen. Ook de student in kwestie, maar hij beloofde ons plechtig dat hij nooit werk op een ‘hoger niveau’ zou gaan zoeken.

Sébastien Brugalla en zijn mannen doen het werken op hoog niveau voor hun plezier. Ze balanceren steeds weer op een dunne lijn. Daarvoor spannen ze stalen kabels tussen hoge flats of bergen om er daarna balancerend en in gevecht met de wind overheen te lopen. Gelukkig gebruiken ze daarbij wel een veiligheidskoord om geen onnodige risico’s te nemen. Dat vinden sommige mensen een zwaktebod, maar tegen die mensen kan ik alleen maar zeggen: ga zelf maar een keer heen en weer lopen over die kabel. Laat staan er zo aan gaan hangen:

Ik kreeg de tip voor deze video binnen van @BasBoerman op Twitter. Bas keek net als ik met bewondering naar de verschillende camera posities waarmee de opnames zijn gemaakt. De cameraman heeft verschillende methodes gebruikt om je het idee te geven dat je bijna letterlijk naast de mannen over het draad loopt. De video is het meest ‘effectief’ als je rechtsonder op ‘full screen’ (de vier pijltjes) klikt. Mocht je computer niet snel genoeg zijn dan kun je het best op ‘Play’ klikken en meteen de video op pauze zetten en wachten tot hij helemaal binnen is; dat is te zien aan een grijze balk die onderin het beeld staat. Daarna kun je op ‘Play’ klikken om hem af te kijken.

De clip is een promo voor de documentaire die binnenkort gratis online te bekijken is via de website van Sébastien: http://www.sebmontaz.com/

In de afgelopen weken heeft ITV1 in vier afleveringen een prachtige nieuwe reis van Billy Connolly langs Route 66 in Amerika uitgezonden. Zijn reis langs Route 66 is gekenmerkt door de enorme contrasten. Billy vertrekt vanuit Chicago, een bloeiende stad met zijn prachtige gebouwen en komt op zijn reis naar het westen langs verlaten dorpjes, hele wijken die weggevaagd zijn door tornado’s, mensen die ver van de bewoonde wereld wonen en vooral bijzondere verhalen. Billy geeft het begrip ‘Get your kicks on Route 66′ wat door zovelen is gezongen een gezicht die je in geen enkel reisprogramma terug zult vinden.

Voordat de serie werd uitgezonden werd er via Twitter al ruimschoots reclame voor gemaakt. Een DVD, BluRay, Boek, eBook, Luisterboek, CD en iTunes ‘CD’ met alle hits zouden in de maand na de uitzendingen op de markt komen.  Het boek en BluRay heb ik meteen bij Amazon besteld. De eerste viel een week voor de uitzendingen op de deurmat, de tweede een week na de laatste aflevering was uitgezonden. Het ebook heb ik voor de nachtelijke uurtjes op de iPad kunnen zetten. Heerlijk lezen, zo’n boek met ingebouwd bedlampje. Behalve als je vergeten bent de accu op te laden, dan is het even stevig doorlezen.

Het boek bied een prachtige aanvulling op de televisie uitzendingen. De kleine details die de editor er verplicht uit moest halen om de uitzending binnen de 45 minuten te houden worden ruimschoots aangevuld door de verhalen van Billy in het boek en dat maakt het een prachtig complete set. Ook de muziek cd’s heb ik al meerdere malen onderweg van en naar het werk beluisterd. Een prachtige verzameling van hits uit de 60′s, 70′s, 80′s en daarna. Het is een bonte verzameling van Blues, Rock & Roll. Niet alles vind ik mooi, maar het is wel heel bijzondere verzameling van muziek die verbonden is aan deze bijzondere weg dwars door het hart van Amerika.

De verrassing kwam pas na de laatste uitzending toen de BluRay op de deurmat viel. Ik had er stilletjes op gehoopt: de extra’s….en die stonden er ook op. Een vijfde aflevering die niet is uitgezonden met nog meer prachtige beelden en Billy die ze regelmatig aanvult met prachtige verhalen en zijn uiteindelijke gedachten over Route 66: ‘Route 66 gaat langzaam maar zeker dood. Maar, er zijn prachtige mensen die hun uiterste best doen om het levend te houden. Billy laat in zijn Route 66 de mensen zien die het hardst moeten vechten om te overleven en daar ook in succesvol zijn. De saaie delen laat hij volledig achterwege. Het is een prachtige mix van een groep mensen met hun verhalen geworden die je in geen enkel boek of televisie programma terug zult vinden. Behalve als ‘The Big Yin’ besluit om op zijn trike te stappen om ze zelf te bezoeken.

Elk jaar een andere musical en elk jaar moet de docent weer afwachten hoeveel en welke kinderen hij in de klas krijgt. We hebben een jaar gehad waarin er maar zes kinderen de school verlieten, dit jaar was de groep iets groter; zestien. En omdat groep zeven ook mee deed was het totaal aantal leerlingen plotseling gegroeid naar een totaal van zevenentwintig.

Dat betekende dit jaar dus een topdrukte. Zowel voor de docent als voor mij. Hij moest die hele groep met een mooi verhaal op het podium krijgen en ik moest het in een paar uur vast leggen en als het mogelijk was binnen 48 uur alle kinderen voorzien van een aandenken. Geen geringe taak, temeer er ook nog een opname gemaakt wordt van het afscheidsfeest.

Over de aantallen en de hoeveelheid tijd die er in gaat zitten ga ik echter niet schrijven. Het gaat meer over de verlichting. Verlichting? Jazeker! Die is zeer belangrijk bij het filmen in een donkere zaal met een heleboel kinderen op een podium. De verlichting kan te fel zijn, dan krijg je allemaal witte kopjes op het podium en de verlichting kan ook te zwak zijn, dan krijg je allemaal donkere kopjes….enfin, je begrijpt het wel: licht is super belangrijk.

De afgelopen jaren werd door de school altijd een setje lampen gehuurd die net iets te sterk waren voor het kleine podium. En ja, af en toe vlogen zelfs de stoppen door tijdens de voorstelling en dat zorgde dan weer voor de nodige hilariteit en nervositeit. Dat laatste probleem is in de loop der jaren echter opgelost door een stel kabels door de school te trekken voor een betere verdeling op de groepenkast. Op die manier moest er alleen nog gelet worden op de felheid van de verlichting en dat kon gemakkelijk worden opgelost door het wat te dimmen. Op die manier kon ik dan prima de opnames maken.

Dit jaar werd ik echter onaangenaam verrast door een zeer enthousiaste mededeling dat de oude lampen waren vervangen door LED verlichting. LED PAR lampen om precies te zijn. De  schrik sloeg me letterlijk om het hart en ik ben ook meteen gaan testen met mijn camera om mijn vermoedens te bevestigen.

Wat was er dan aan de hand: LED verlichting kun je net als normale lampen tegenwoordig in allerlei vormen en kleuren in de winkel kopen. Er is helemaal niets mis met LED verlichting, als het volop brand, maar zodra je het gaat mengen, of nog erger: dimmen, dan heb je als cameraman plotseling een groot probleem. Vooral als de dimmer niet doet wat hij zou moeten doen.

De dimmer bij de PAR LED lampen was ook bij deze set niet gemaakt zoals hij zou moeten zijn. De dimmer deed precies wat hij ook bij een stel normale lampen zou doen: een stukje van de sinus (50 herz) afhalen. Voor ons oog gebeurt er helemaal niets, behalve dat het lijkt dat de LED lampen minder fel licht gaan schijnen, maar voor de camera gebeurt er iets verschrikkelijks. De LED lampjes gaan namelijk knipperen. De dimmer laat ze aan en uit gaan en door dat tempo te regelen lijkt het alsof het licht minder fel wordt. Langer aan betekend meer licht, langer uit betekend minder licht. En dat doet die dimmer 50 keer per seconde. Aan…uit…aan…uit….

Een camera legt het beeld vast met 25 beeldjes per seconde. En als je dat LED licht tegenover de camera zet krijg je dus het effect van LED in beeld: aan….uit….aan…uit…..Allemaal beelden met horizontale balken boven elkaar: de een licht, de ander donker. Ik noem het een zebra beeld.

Om dit grote probleem op te lossen hebben we in overleg met de school en de docent besloten om de musical twee keer op te nemen. Een keer met vijf gewone 75 watt lampen boven het podium en de tweede keer met de LED en de vijf lampen samen. En juist die combinatie was geheel onverwacht de redding van de hele problematiek rondom de LED lampen: menglicht. De vijf lampen (bovenin de foto te zien) van 75 watt verlichten het podium constant. Ze gloeien en zorgden voor een evenwijdige verdeling van het licht over het podium. Het licht van de LED lampen werd daarmee als het ware opgevuld. Het licht menge prachtig tot een geheel en daar kwamen we vlak voor de start van de musical achter.

Blijdschap alom. Vooral bij mij, want ik had vooraf bij vele experts om raad en daad gevraagd, maar niemand kwam echt met een oplossing. De angst voor een verloren opname van die avond was dan ook groot. Toen die angst echter was verdwenen zijn Ronald en ik ons volop gaan concentreren op een prachtige opname. Ronald hielp dit jaar mee met zijn nieuwe Canon XF100 en ik maakte closeups van de kinderen op het podium. Dezelfde avond werd al dat materiaal al in een wachtrij gezet om op vrijdag tot een DVD gemonteerd te worden. Dezelfde avond verlieten alle DVD’s ons huis en werden Dewi en ik met open armen overal ontvangen door de ouders en de kinderen van groep 7 en 8.

Het eerste wat ze uiteraard vroegen was: ‘krijg ik er ook een?’….uiteraard! En hun tweede vraag: ‘Is dit nou een mix van beide musicals of alleen van de ochtend?’. Toen ik ze vertelde dat het uitsluitend opnames waren van de laatste voorstelling klonk er een luid gejuich. De tweede voorstelling was veel beter geweest en heel stilletjes hadden ze allemaal gehoopt dat het toch was gelukt. Ik kon ze met een gerust hart vertellen dat de vijf gloeilampen hun werk hadden gedaan. Ze stonden er allemaal prachtig op. Kinderen blij, docent blij, school blij en ik denk dat ik volgend jaar weer klaar moet staan voor de zevende keer. Wat mij betreft geen probleem want het blijft een van de leukste opdrachten in het hele jaar. Volgend jaar wordt het zelfs extra spannend want Dewi en haar klas doen dan voor het eerst mee als groep 7.

Zulke vakanties zijn nog steeds het mooiste excuus om foto’s te maken en in deze vakantie had ik besloten om met maar twee lenzen te gaan fotograferen. Ik had mijn Canon EF 100mm f/2.8L Macro IS USM meegenomen en de Canon EF-S 15-85mm 3.5-5.6 IS USM. Twee totaal verschillende lenzen die ik heel graag eens wat meer wilde leren kennen door ze een of twee dagen achter elkaar te gebruiken.

Tijdens een tweetal wandelingen heb ik alleen met de EF100mm verschillende foto’s gemaakt. De lens kan prachtige Macro’s maken (foto’s van zeer dichtbij, zoals de plantjes) en als vaste 100mm lens kun je alles mooi dichtbij halen. Op de EOD7D heb je alleen wel te maken met een crop factor van 1.6 en dat betekend dat deze lens zich gedraagt als een 160mm (100 x 1.6) lens. De foto’s van deze lens kun je terug vinden op mijn FlickR account. (zie rechts in de kolom).

De laatste twee dagen van onze week op Ameland heb ik veel rondgelopen met de 15-85. Deze hele mooie lens heeft op de EOS7D een bereik van 24 tot 136mm. Mooi als groothoek lens en hij kan zelfs als een echte 100mm lens worden ingesteld. Deze lens heeft wel een diafragma van f/3.5 tot f/5.6. Dat betekend dat hij bij 15mm meer licht binnen laat als bij 85mm. Dat is op een zonnige dag echter geen enkel probleem. Ook voor deze lens heb ik een aparte map met foto’s gemaakt op mijn FlickR account. Foto’s gemaakt met deze lens worden daar online gezet zodat iedereen ze kan bekijken.

Sinds deze vakantie heb ik me voorgenomen om elke lens voor een langere periode te gebruiken om zoveel mogelijk ervaring op te doen met het glas. Gewoon lekker fotograferen tijdens de vakantie…..of een dagje op een van de eilanden. Ik kan het iedere fotograaf aanraden.

Foto gemaakt met de Canon EF 100mm f/2.8L Macro IS USM (Macro stand)

Een van de foto’s gemaakt met de 15-85 op 24mm (15mm) vlak voor ons vertrek van het eiland. Het licht in deze foto viel me echt op omdat zelfs in het donkere deel (onderin) nog heel goed de stenen en de sporen in het zand te herkennen zijn. Het licht is prachtig verdeeld over deze foto.

]]> http://www.pas54.nl/2011/07/vakantie-fotos/feed/ 1 http://www.pas54.nl/2011/07/canon-ef-50mm-f1-4/ http://www.pas54.nl/2011/07/canon-ef-50mm-f1-4/#comments Thu, 07 Jul 2011 23:11:40 +0000 Gert http://www.pas54.nl/?p=196 Afgelopen week kon ik het niet laten om toch die 50mm 1.4 mee te nemen bij Cameratools. Canon heeft voor hun camera’s drie verschillende 50mm lenzen te koop. Alle drie zijn ze met een vast diafragma, maar ze verschillen wel degelijk in prijs en uitvoering.

De meest goedkope uitvoering is de 50mm f/1.8. Deze lens kost in de winkel gemiddeld rond de 99 Euro en wordt door veel mensen als een goedkopere 50mm lens al snel meegenomen. Voor de prijs en ook de kwaliteit van de lens hoef je het niet te laten. De lens heeft alleen wel een bijnaam: ‘plastic-fantastic’. En ja, dat klopt ook wel een beetje. De uitvoering doet wel een beetje goedkoop aan.

Om scherp te stellen heeft Canon aan de voorkant een geribbelde rand gemaakt waarmee duidelijk wordt gemaakt waar je aan moet draaien om een scherp beeld te krijgen. Het bereik van die draai is niet groot en vooral bij een 50mm f/1.8 met het diafragma helemaal open kan scherpstellen we eens een uitdaging worden. Oefenen dus, maar goed, het is een prettig geprijsde lens.

De duurdere uitvoering is een 50mm f/1.2. Van deze lens gaat menig serieus fotograaf watertanden. Alleen moet hij dan wel een kleine 1400 serieuze Euro’s voor deze lens betalen. Daar zullen een aantal mensen toch even bij gaan fronzen. En ik ken mezelf, ik zou hem heel graag erbij willen hebben, maar gebruik ik hem dan ook echt voor wat hij waard is? Voorlopig loop ik nog even om de kast heen in de winkel. Watertandend…

De 50m f/1.2 op ee EOS 500D. De lens is bijna groter dan het toestel zelf…..

Met de 50mm f/1.4 heeft Canon gelukkig nog een mooie tussen oplossing op de markt gebracht. Ja, hij is ook plastic, maar de uitvoering is toch echt beter en hij is ook nog een f-stop beter als de f/1.8. Voor deze lens moet je dan wel een kleine 350 Euro betalen, maar dan heb je net iets meer lens als de 99 Euro versie en 1000 Euro over, mocht je toch het geld voor een f/1.2 hebben liggen. De lens heeft netjes een focus ring in het midden, is razendsnel met scherp stellen, werkt prima samen met mijn EOS 7D. Qua formaat is hij iets groter als de f/1.8 en toch ook weer een heel stuk kleiner als de f/1.2. Een prachtige lens om altijd mee te nemen. Hij past immers in elk klein hoekje wat nog vrij is in de fototas.

Binnenkort zal ik een nieuwe categorie op mijn FlickR account aanmaken (zie rechts in de kolom). Dan zet ik daar de eerste foto’s gemaakt met deze lens neer.

Ver voor en tijdens de show gonsde het berichten via Twitter en Facebook. Verschillende mensen die ik ken van Twitter zaten die avond in de zaal en wisten het nieuws die avond al vroeg naar buiten te brengen in de vorm van Twitter berichten en er waren zelfs verschillende mensen die een online video stream verzorgden via hun mobiele telefoons. Een dag later stonden er zelfs video opnames online van iemand die de hele show met zijn camera had vastgelegd. Vanaf dat moment sloeg alles op hol en rolden honderden berichten per dag over mijn schermen van opgewekte mensen, teleurgestelde mensen, mensen die meer van wisten en mensen die nog veel meer vragen hadden als daarvoor. Het werd een bonte dagelijkse mix van speculaties die steeds sterker werd naar gelang de release datum in Juni naderde. Niemand wist exact wanneer, maar een gevoel zei velen: ergens rond eind Juni, en dat klopte.

Op dinsdag 21 Juni 2011 was het eindelijk zover. Apple gaf rond 14:30 de software vrij. Drie programma’s werden op de markt gebracht: de nieuwe Final Cut Pro X (10) voor 239 Euro, Compressor en Motion 5 voor elk 39,95 Euro. Het hele pakket was dus voor ruim 300 Euro via de App-store te downloaden. Heel even dacht ik dat de stroom berichten via Twitter en Facebook zouden afnemen, niets was minder waar.

Veel professionele bedrijven hadden meteen problemen met het installeren van de nieuwe software. De nieuwe versie was namelijk alleen via de App-store te downloaden en daarvoor moesten eerst de machines worden aangesloten op het internet. Vele video werkstations zijn namelijk niet aangesloten en zijn nog steeds afhankelijk van een installatie via CD of DVD. Even de nieuwe versie downloaden en op een USB stick zetten behoorde ook niet tot de mogelijkheid dus zo werden vele bedrijven een beetje nerveus bij de introductie van dit nieuwe product. Een tweede probleem was ook de grootte van de bestanden. Alles met elkaar moest er per computer zo’n kleine 5 Gigabyte worden gedownload. Hier in Nederland met onze supersnelle internet verbindingen kunnen we dergelijke hoeveelheden in een betrekkelijk korte tijd binnen halen. Maar er zijn nog steeds landen waar de snelheid nog geen 10% is van wat we hier in Nederland hebben. Een installatie hier van een uur duurt daar al snel langer dan een normale werkdag. De vraag bij sommigen was dan ook: wil ik die computer wel zo lang onbeschermd aan het internet hangen. Iets waar niet elk bedrijf (Apple waarschijnlijk ook niet) over heeft nagedacht, tot de dag van de release. Het argument dat bedrijven hun computers niet op het internet hebben aangesloten geloof ik niet helemaal. Ze moeten immers hun updates van de oudere versie Final Cut Studio 7 ook via het internet downloaden, dus dat argument gaat niet altijd op. Toch waren deze updates vaak niet groter dan een paar honderd megabyte en dat is voor de meeste bedrijven prima te doen.

Dan is er nog een probleem: Je mag per creditkaart maar een versie downloaden. Er zijn bedrijven die meer dan een systeem gebruiken, moeten die dan voor elk systeem een aparte creditkaart aanschaffen om een licentie van Final Cut Pro X te downloaden? En als je onverhoopt je machine opnieuw moet installeren, hoe vaak mag je deze dan downloaden? Dit zijn nog maar de problemen die je moet overwinnen om de software netjes op je computer te krijgen. Ook de faktuur met BTW moest apart via de customer service worden aangevraagd. Deze werd niet direct door Apple in hun winkel afgegeven. Eigenlijk zou men daar een aparte Pro afdeling met wat extra registratie gegevens voor op kunnen slaan om ook dat kleine probleem te overwinnen. Elk bedrijf moet tenslotte een factuur met BTW op naam krijgen voor hun boekhouding.

Op mijn Mac Pro systeem beschik ik gelukkig over de juiste hardware om de software te kunnen draaien. Helaas zijn er mensen die de software hebben gedownload en er daarna pas achter kwamen dat hun grafische kaart niet compatibele was. Ook daar was de timing van de online documentatie niet zoals het had moeten zijn. De technische gegevens ontbraken tijdens de eerste uren van de release. Enkele dagen later werd er bovendien een update naar OS-X 10.6.8 uitgebracht die opnieuw paniek veroorzaakte bij alle Premiere gebruikers omdat hun Nvidea kaart voor een deel niet meer werd herkend door de software. Gelukkig wist Nivdia dit met een supersnelle update van hun drivers op te lossen.

Is het hele verhaal rondom Final Cut Pro X dan alleen maar negatief?

Nee. De interface zal voor veel mensen verschrikkelijk wennen zijn, maar er zijn ook genoeg onderdelen in de software te vinden die absoluut vernieuwend zijn. Het programma lijkt heel veel op iMovie, maar is snel, bied verschrikkelijk veel mogelijkheden voor de nieuwe media camera’s (met flash geheugen) en kan razendsnel het materiaal importeren, bewerken en exporteren. De effecten die je loslaat op het beeldmateriaal zijn realtime te bekijken en een montage die gereed is kan snel en eenvoudig via de interface of compressor worden geëxporteerd voor DVD, BluRay, Mobiele apparaten en online video (Vimeo, Youtube etc.).

Het pakket kan met meerdere soorten video materiaal (HDV, AVCHD, EOS video materiaal) werken zonder het eerst om te moeten zetten naar ProRes (het wachten is bijna voorbij) en het renderen gaat razendsnel dankzij de ondersteuning van alle processoren in het systeem en het aanwezige geheugen wordt optimaal gebruikt.

Toch zitten er helaas nog genoeg haken en ogen aan deze versie:

- Oude projecten uit Final Cut Pro 7 en ouder kunnen niet worden geopend en dit zal ook in de toekomst niet worden geïmplementeerd. Dit is wordt door velen gezien als een hele belangrijke eigenschap die mist.

- Bestanden kunnen alleen op locale schijven worden gelezen en geschreven. Netwerk drives kunnen niet worden benaderd.

- Audio sporen kunnen helaas niet worden geëxporteerd zodat ze in andere software bewerkt kunnen worden. Dit wordt in de nabije toekomst wel opgelost door middel van een update.

- Kleur correctie is alleen in deze versie te gebruiken. Color is geschrapt.

- Export via XML is niet mogelijk zodat het materiaal niet in andere software kan worden overgedragen. Hiervoor gaan meerdere partijen een plugin (uitbreiding) ontwikkelen, betaald.

- Media management is voor een thuisgebruiker nog wel te gebruiken. Maar in een zakelijke omgeving met een grote bibliotheek is het niet echt mogelijk om

- Video Tape Recorders werken niet met FCP-X. Alleen DV en HDV camera’s kunnen nog met deze versie werken, echter zijn de mogelijkheden van het capturen beperkt en is het niet mogelijk om het materiaal in een batch vast te leggen.

- Multicam is niet ingebouwd in FCP-X.

- Veel camera’s worden nog niet ondersteund. Zo is het materiaal uit een Canon XF100, 105, 300 of 305 niet te importeren en dat geld ook voor heel veel andere camera’s waaronder de RED (met 4K video).

En dat is nog maar een deel van de lijst die inmiddels op heel veel websites terug is te vinden.

Apple doet er dan ook goed aan als ze de bezem in de hand pakken en gaan vegen. Ze moeten de rommel opruimen voordat het nog erger gaat worden. De stroom berichten op zowel Twitter als Facebook doet ze geen goed en het zal nog veel tijd kosten voordat er heel veel mensen blij gaan zijn met hun aankoop.

Larry Jordan was een van de mensen die al in een vroeg stadium bij de ontwikkeling van de software was betrokken. De afgelopen weken waren voor hem bijzonder inspannend omdat hij op verschillende shows een positieve indruk moest geven van dit nieuwe pakket. En ja, daarbij heeft hij ook met nadruk verteld dat Apple de komende maanden verbeteringen online zal brengen. Maar na die shows is hij toch tot een paar belangrijke conclusies gekomen:

- Breng de oude versie Final Cut Studio 3 weer terug op de markt. Als het niet compatibel is met Lion, laat dit dan duidelijk zijn. Breng dit pakket terug op de planken totdat deze nieuwe versie klaar is om het oude echt te vervangen.

- Ontwikkel een conversie tool – door Apple gemaakt of een externe partij en publiceer een release datum.

- Maak een road map voor Final Cut X voor de komende 3 tot 4 maanden. Apple moet nu de problemen oplossen en de beste manier om dat te doen is te communiceren met haar klanten. De lijst kan gebruikt worden voor het beantwoorden van vragen als: ‘Welke features komen er in FCP X en wanneer?’. Op deze manier worden mensen enigszins gerust gesteld.

Larry vergelijkt de hele situatie met Coca Cola die jaren terug probeerde om een nieuwe Coke op de markt te brengen. Door die actie verloor het merk in een zeer korte tijd een enorm marktaandeel en dit zou Apple ook heel goed kunnen overkomen in deze situatie. Immers, veel professionele editors zijn het wachten meer dan zat en willen nu resultaat zien.

Tja, en daar zit je dan, achter je scherm met Final Cut X. Na al die negatieve verhalen. Miskoop? Drama? Het failliet van Apple op de professionele markt? Niemand die het nu kan vertellen. Voorlopig is het best een leuke editor voor een grote groep mensen die met DV, HDV, AVCHD of DSLR materiaal werken. Ik wacht het met grote belangstelling af.

En bedenk dat er naast Apple ook andere uitstekende merken op de markt zijn die hun producten misschien beter afgestemd hebben op Uw wensen. Zo kan de klant uiteindelijk altijd zijn eigen keuze maken en dat is heel belangrijk. Succes!

De QNAP wordt in mijn netwerk veelal gebruikt voor bestanden van onze video producties uit te wisselen via het internet (FTP) en het opslaan van de oude project bestanden, cursus materiaal, boeken, audio bestanden en ander belangrijk materiaal.

Het voordeel van een NAS is dat je de computer niet de hele dag aan hoeft laten staan. Het apparaatje is in staat om als server te functioneren en kent nog veel meer handige toepassingen om de bestanden binnen en buiten het netwerk (via het internet) te delen.

De QNAP TS-210 is een van de kleinere modellen, maar draait net als zijn grotere broers met hetzelfde operating systeem welke gebaseerd is op Linux. De firmware kan via de computer worden vernieuwd (update), maar ook automatisch. En juist dat laatste werd mijn bestanden de afgelopen week bijna fataal.

De drive had kennelijk in een nachtelijke actie de firmware zelf vernieuwd. Iets wat niet mogelijk zou moeten zijn, maar het was toch gebeurt en daarmee werden plotseling alle bestanden op de NAS onbereikbaar. Paniek in huis, want die oude projecten zijn toch heel belangrijk als ik ze ooit nog eens nodig mocht zijn.

Een reset van het apparaat werd uitgevoerd, zonder succes. Een tweede net zo. Na iedere reset was de NAS heel even bereikbaar en zodra hij helemaal was opgestart (het blijft een soort computer) was hij op geen enkele manier meer te benaderen. Ik besloot daarop iets dramatisch te doen: de 10 seconden reset.

Enkele minuten later was de NAS bereikbaar. Alle instellingen waren weg en ik kon alles opnieuw instellen. Ik was blij dat alles weer terug was. Totdat ik de inhoud van de drive probeerde te verkennen. De bestanden waren allemaal verdwenen…….

De rapen waren nu pas echt gaar. Toch werd ik enigszins gerust gesteld toen ik de Resource Monitor bekeek:

Alle informatie op dit scherm was nutteloos, behalve een: Free Space = 251,46 Gigabyte. De drive zelf is 1830,85 Gigabyte groot. Er zou dus nog iets op moeten staan, maar waar?

Een aantal online posts in forums bodem uitkomst. Met het programma YummyFTP kon ik via een SFTP sessie contact krijgen met de drive. Dit programma liet de volledige inhoud van de harddisks zien en tot mijn grote opluchting kon ik ook de verdwenen bestanden allemaal terug vinden. Er was alleen nog een probleem: ik kon ze niet benaderen want het wachtwoord was niet goed.

Ik moest een aantal risico’s nemen. Ik wist ook niet of dat invloed had op de inhoud van de drive. Maar ik besloot allereerst het oude administrator wachtwoord weer in te stellen. Toen ik dat had gedaan kon ik opnieuw inloggen met Yummy FTP. Nu was het wel mogelijk om alle bestanden van de drive te halen…..met een snelheid van 3.5 Megabyte per seconde.

Ik heb het niet uitgerekend, maar ik schat in dat met die snelheid het enkele weken had geduurd voordat ik alles terug zou krijgen. Dat was acceptabel als er geen andere mogelijkheden zouden zijn. Toch besloot ik nog een stap verder te gaan.

Na de reset van de QNAP werden alle oude mappen en gebruikers gewist. Alleen de administrator was overgebleven en die had ik het oude wachtwoord terug gegeven. Daarmee kon ik de oude mappen sowieso weer benaderen. De mappen die wel voor mij zichtbaar waren de standaard mappen die de drive altijd na een volledige reset terug zet.

Ik besloot enkele bestanden te verplaatsen (move) met YummyFTP. Ik logde in op de drive en selecteerde een map die wel zichtbaar was en sleepte daar enkele bestanden naar toe die in een onzichtbare map stonden. Op dat moment kon ik de bestanden plotseling wel op de computer benaderen en overzetten. De snelheid: 40 Megabyte per seconde gemiddeld.

Daarna heb ik alle onzichtbare mappen naar de zichtbare mappen verplaatst. Het overzetten naar de computer zou nu alsnog een flinke dag gaan duren. Maar daar hoefde ik niet op te gaan zitten wachten. Ik kon nu alles selecteren en naar de computer slepen. Ruim 24 uur later zal alles dan overgezet zijn.

Gelukkig was het mogelijk om alles terug te halen. De drive krijgt binnenkort twee nieuwe harddisks van elk 2 Terabyte en dan kan alles terug worden gezet. Het gaatje van de reset knop heb ik voor alle zekerheid alvast maar met een hele goede sticker afgedekt en de automatische update staat voortaan uitgeschakeld.

Tom kende ik nog uit de tijd dat ik veel contact had met de band ’3 Blind Mice’ uit Londen, hij verzorgde tijdens hun optredens het geluid en zat tijdens de optredens altijd achter het grote mengpaneel ergens in het midden van de zaal. Jaren daarvoor, tijdens een tour van de band door Canada heeft hij heel veel contacten gemaakt met artiesten die samen met de band optraden in de verschillende gelegenheden waaronder ook de mensen die Emily Elbert haar album gingen produceren en zo is ook via Tom het project in Europa onder de aandacht gebracht van een grote groep muziek liefhebbers.

Tom houd houd heel veel van goede muziek en weet die ook als geen ander te promoten. Dankzij zijn mail was ik in ieder geval snel overtuigd en hebt ik een bedrag van 30 dollar via Paypal overgemaakt. Dat was iets meer dan het gevraagd, maar ook bedoeld om de kosten voor het verzenden naar Europa te dekken. Zo kon Emily uiteindelijk na een paar weken dankzij de bijdragen van iedereen beginnen aan de opnames voor haar eerste CD album.

Ze stuurde iedereen die had bijgedragen meteen een email met een bedankje, leuk! En daarna leek het steeds stiller te worden rondom het project. Ondanks enkele updates via mail was ik het project na een jaar helemaal vergeten. Totdat er plotseling een envelop in de deur viel met een mooie CD erin. Het nieuwe album van Emily Elbert was klaar en had de passende naam ‘Proof’. En ik kreeg zoals beloofd een gesigneerd exemplaar van Emily als dank voor de steun.

Op haar eerste album staan twaalf prachtige nummers die allemaal door haarzelf zijn geschreven, gezongen en gespeeld. Vooral het eerste nummer ‘Summertime’ en ‘To Stay Alive in the World’ worden hier in huis regelmatig met de radio op 10 gedraaid en meegezongen door de meiden. Het is lekker muziek die je elke dag wel een keer kunt beluisteren en daarom heb ik haar CD inmiddels in iTunes toegevoegd aan mijn muziek verzameling.

Emily Elbert is een blijver en we zullen vroeg of laat nog zeker van haar gaan horen. Ze jong en heeft dus nog heel veel jaren voor zich om verder te ontwikkelen in de muziek, ze heeft een prachtige stem, kan goed schrijven. Kortom: ze hoort in MyTunes!